As Tetsche dat so süht 

Ik meen man …

… wenn ik mi dat schöne Weeder ankiek un dorbi över denn langen Winter simoleer, denn frei ik mich doch op den tokamen Sommer.  Denn kannst Du wedder buten op de Terrass vun’t Riemannhuus huken un bis nich an‘n Tresen in’t Huus fastnagelt. Un en schön’t Glas Beer gifft dat buten denn ok wull noch.

Aver wo wi jüst bi den gräsigen Winter sünd, dor fallt mi doch noch en Geschicht‘ in, dor käm’n mi de Hoor to Barg. Min Fründ Fiete kümmt sik jo sünst bös wichtig vör, wenn he vun sien Hutjeviddel vertellt. Das is ja man en eenmalig gooden fohrboren Ünnersatz.

Nu hör di blots mal sien Geschicht vun’n verleeden Winter an. Ik meen, de hett uns ja mennigmol bös tosett. Aver nu stellt ju dat mol vör: Dor kümmt Fiete op den Gedanken, mol so’n beten dör de Feldmark to kutscheeren. Den Weg is he jo all so mennigmol mit sien Fro föhrt, wenn he eer mal so’n beten de Natur verklooren wull.  As he in den Weg rinföhr, weer vun hoogen Snee nich mehr veel to sehn. Weer meist alln’s wegdaut. Man, as he so’n beten wieter in den Weg rinföhr, dor weern dor man blots noch twee breede Sporen vun en Trecker to sehn. Dat möök Fiete aver nix ut, he harr jo en vun düütsche Arbeidslüüd tosamenschoostertes Fohrtüüch. Dat weer noch düütsche Hand- un Wert-arbeid. Meen mien Fiete !

Rumms ! Mit eenmal bewegt sik de Koor nich mehr. Dat duur en Wiel, bit Fiete begreepen harr, dat sien mobilen Ünnersatz in Snee fastseet. He kunn dat vör- un trüüchwarts versööken. Nix günn mehr. He seet fast ! Wat nu ? De veer Rödern weern meist en beeten lütt för de deepen Sporen vun den Trecker. Wiet un breet keen Minsch un Huus to sehn. Un utgereekent nu rööp sien Fro an: He wull ehr doch afholt hebb’n vu’n Wuchenmarkt. All

vör’n halve Stunn. Nu weer Holland in Not. Fiete wull sien Fro doch nich vertelln, wat passeert weer. He weer doch en Autofohrer, denn so wat nie nich passeern kunn ! Em doch nich. Un so füll em en Utreed in. --- Dar weer schafft ! Un nu ?

Dor füll em sien Automobilvereen in Stuttgart in. De müss em helpen. Bit he de Fro an’n Klönkassen verkloort harr, dat he in de Nächde vun’n Polarkreis in Snee steeken wör, weer all wedder en Viddelstünn vergahn un dat wörr jümmers köller in de olle Kist. Man ok de ropen Hölpsmann bruukt mit sien Lastwagen för de tein Kilometer vun sien Hoffstell hen na Fiete en ganze Stünn, bit he em funnen harr. Fiete weer all meist fastfroorn, wiel he bi all dat Mallöör op den speegelglatten Weg ok noch hinfull un klitschnatt weer. 

No twee Stünns weer dat ganze Spektaakel vörbi. Vun’n Winter harr Fiete eerstmol de Snut vull un vun sien „Qualitätsautomobil“ hett he in de letzde Tiet ok nich mehr vertellt. An meersten hett em aver argert, dat he den ganzen Kraam ok noch sülven betalen müss.  

Ik heff bi mi dacht, wat gifft doch blots för dösige Lüüd. Un mit düsse Oort Mannslüüd muss du di ok noch de Tiet an’n Tresen rümplaagen. Ik kunn mi ok meist wat beteres vörstell’n. Aver wat willst du maaken, wenn Fiete op sien dummerhaftig Doon ok noch en Runn mit dat Heelwater smitt. Wunnert juch nich alltoveel un holt Ju bit to’n naasten Mol fuchtig

                  Ju‘n  Tetsche